Wat merk jij als je in je rode shirt Krajicek Playground Oranjeplein op loopt?

“Enthousiasme! Iedereen komt me groeten. Ik herinner me de eerste dag nog. Ik kwam in mijn rode T-shirt Playground Oranjeplein op en de kinderen merkten het direct op. Aan de ene kant reageerden ze nieuwsgierig: ‘Hey, werk jij nu ook voor Krajicek?’ Aan de andere kant gingen ze als vanzelfsprekend aan de slag met rackets en ballen. Door de herkenbare rode kleding accepteerden ze me direct als begeleider.”

"Ik zie mezelf als grote broer. Voor mij betekent dat, dat je naar elkaar omkijkt."Kevin Badmus, Scholarshipper

Speelde jij zelf op de Krajicek Playground Oranjeplein in Den Haag?

“Krajicek Playground Oranjeplein is mijn thuishonk. Ik groeide op in die wijk en in mijn herinnering voetbalden mijn vriendjes en ik er elke dag tot de lantaarns aan gingen! Op mijn veertiende deed ik voor het eerst mee aan de Tournament Day, een basketbalevent. Cilio, de buurtsportcoach van WSDH én mijn voetbaltrainer, maakte ons enthousiast. Stel je voor, een bus vol voetballertjes op weg naar een basketbaltoernooi… We verloren natuurlijk, want we moesten tegen allemaal basketballers, maar het was heel gezellig om mee te doen!”

Hoe ben jij met het Krajicek Scholarship-programma in aanraking gekomen?

“Cilio heeft mij het Krajicek Scholarship aangeboden toen ik een jaar of achttien was. Hij is een echte verbinder, iemand die weet hoe je mensen mee krijgt. Ik voelde me door hem gezien. Hij zei: ‘Ik denk dat het Scholarship goed bij je past. Je doet het al: spelen en sporten met de kinderen. Daarnaast ga je naar events, waar je voor jezelf nieuwe dingen leert en mensen ontmoet. En je krijgt geld om je opleiding te betalen.’ Omdat ik toch al wekelijks op de Playground stond en een opleiding social work deed, dacht ik; waarom niet?”

Jij bent nu een ervaren Scholarshipper: wat is jouw rol op de Playground?

“Ik zie mezelf als grote broer. Voor mij betekent dat, dat je naar elkaar omkijkt. Het zit in kleine dingen. Als een kind drinken nodig heeft, haal ik dat. Ik regel ijsjes op een warme dag. Als iemand langs de kant staat en niet mee durft te spelen, vraag ik: ‘Wil je meedoen? Kom erbij!’ Kinderen die je direct bij het spel betrekt, doen negen van de tien keer mee. Ik weet dat ik dat als kind ook heel prettig vond om gezien te worden door de begeleider.”

Je noemt best praktische zaken; coach je als Scholarshipper ook mentaal?

“Elke thuissituatie is anders, maar kinderen hebben het nodig, om gezien te worden. Iedereen heeft wel een rugzakje. Sommigen missen een ouder of ouders hebben geen tijd om te spelen. Nu ben ik daar om een balletje met de kinderen te trappen, met ze te schommelen of soms gewoon om te praten. Sommigen kinderen maken op jonge leeftijd al best veel mee. Dus als ze willen vertellen, prima. Het voelt goed als je gezien wordt en ik merk dat dat heel hard nodig is.”

Welke praktische vaardigheden heb je opgedaan tijdens het Scholarship?

“Ik moest voor het eerst een pleinfeest organiseren. Daar heb ik echt iets nieuws geleerd, hoe zoiets achter de schermen werkt; een plan van aanpak bedenken, een plattegrond maken, een budget maken, mensen organiseren, overleggen met mijn begeleider, springkussens regelen, evalueren aan het eind… Omdat ik goed kan netwerken, kon ik veel hulp inroepen. Ik heb zelfs gratis T-shirts geregeld, die ik kon uitdelen aan de kinderen. Want als je een eigen event organiseert, wil je ook dat het slaagt."

Heeft het Scholarship je iets geleerd waar je in de toekomst wat aan hebt?

“Nou, het organiseren van dat event is zeker een van de nuttigste dingen die ik heb gedaan: initiatief nemen, creatief zijn, communiceren, taken uitdelen, mensen enthousiast maken… Dat komt zeker van pas in de toekomst. Maar ik heb op de Krajicek Academydagen ook een netwerk opgebouwd en tools gekregen om in de toekomst een stichting te beginnen. Dat zijn allemaal skills die ik nog nodig ga hebben.”

Zij die geleerde skills jouw belangrijkste reden om Scholarshipper te zijn?

“Nee, dat niet. Ik wil kinderen vooral een positief voorbeeld in hun omgeving geven. Laten we eerlijk zijn, in de Schilderswijk lopen er dingen niet goed, maar er zijn ook zaken die wel kloppen, er zijn ook positieve rolmodellen. Ik wil kinderen tonen dat het niet zo moeilijk is als ze denken om iets positiefs te bereiken. Dus als een kind zegt dat ie ook Scholarshipper wil worden, dan neem ik dat serieus en vertel ik hoe ze dat moeten aanpakken. Ik wil kinderen meegeven, dat als je echt iets wilt, je dat doel kunt bereiken.”

Beeld: Krajicek Foundation/Sebastiaan Nederhoed